رمضان در اندونزی، ماه رواج مسجد و آوای دلنشین قرآن

رمضان در اندونزی همراه با روح یگانگی و شادمانی

مردم اندونزی از آچه تا پاپوا و در میان ۳۳ استان که شعار یگانگی در میان گوناگونی را یدک می کشند سنت های متفاوتی در ماه مبارک رمضان دارند، اما روح این سنت ها همانند شعار کشورشان یکی است که از شادمانیِ آمدن ماه برکت، بخشش و رحمت خدا بر بندگانش سرچشمه می گیرد.

ماه مبارک رمضان برای مردم اندونزی با ۲۵۰ میلیون جمعیت و اکثریت مسلمان، ماه رواج مسجد و آوای دلنشین و همیشگی قرآن برای نزدیکی با خدا همراه با جشن و شادی است، البته تنوع غذا بر سر سفره افطار در این روزها را نباید فراموش کرد که دولت یک ماه پیش از فرارسیدن ماه رمضان در تدارک آن است تا این خوان نعمت بیکران خداوندی بر انسان ها بیشتر نمود یابد.
زمانی که دسته ها و گروه های رویت هلال ماه نوای آغاز ماه رمضانرا سر می دهند، صدای طبل ها گوش را نوازش می کند که ماه برکت فرارسیده و بلندگوهای مناره های مساجد با نوای قرآن نوید یک ماه پربرکت و شاد را به ارمغان می آورند و اینجاست که شادی های کودکانه نیز آغاز می شود.

کودکان اندونزیایی بیشترین بهره را از این شادمانی می برند و در طول ماه مبارک رمضان مجاز به بازی تا ساعاتی از پاس شب هستند.
رمضان در اندونزی همراه با رنگ های بی شمار است. در پرجمعیت ترین کشور اسلامی جهان، رمضان مصادف با افزایش بیش از ۳۰ درصدی خرید و فروش پارچه و لباس های رنگارنگ و سنتی است. خرید پارچه و لباس های نو از جمله سنت های پرطرفدار ماه رمضاندر این کشور اسلامی است.
‘بوکا پواسا’ که در زبان اندونزیایی به معنای باز کردن افطار است نیز سنت های خاص خودش را دارد. امروزه اغلب شهرهای اندونزیسنت ‘بوکا برساما’ را نیز بیش از گذشته به جای می آورند. بوکا برساما به معنای افطار کردن با هم است و مسلمانان اندونزی علاقمند به افطار کردن با دوستان، بستگان و همکاران دوره یک سفره جمع می شوند، تا ضمن افطار و خواندن دعا شکر خدای را بجا آورند.

البته در این میان افطار کردن با مستمندان از جایگاه خاصی برخوردار است. علاوه بر این افطار در مساجد نیز یکی از سنت های مسلمانان اندونزی است.
وقت اذان مغرب با کوبیدن بر طبل بزرگی به نام ‘بدوگ’ اعلام می شود و پس از آن صدای اذان از تمامی مناره ها و مساجد بزرگ و محلی به گوش می رسد و پس از نماز نوبت افطار در خانه خدا است که این سنت را می توان در تمامی مساجد شاهد بود.
پس از شنیدن صدای بدوگ اغلب مردم به سمت مساجد حرکت می کنند و روزه خود را با یک نوشیدنی شیرین باز می کنند.
افطاری مسلمانان در مساجد شامل ‘کولاک’ (یک نوع دسر اندونزیایی که از شکر خرما و شیر نارگیل و یک نوع میوه استوایی به نام ‘پاندانوس’ درست می شود)، ‘اِس بوا’ (ترکیبی از میوه های استوایی و یخ)، ‘اِس کمپور’ (ترکیبی از نارگیل، شیر، جلبک دریایی، شیره نوعی درخت و جک فروت) ‘سندول’ و ‘نارگیل’ است که در مساجد میان روزه داران توزیع می شود و از این غذا فقیر و غنی و کودک بزرگ بهره می برند.

رستوران های اندونزی نیز با برقراری بوفه های ماه رمضان از رونق بیشتری نسبت به دیگر ایام سال برخوردارند.
ترافیک از مسائل مهم و جدانشدنی از شهرهای بزرگ اندونزی است، اما ترافیک خیابان های تمام شهرها در ساعت های نزدیک افطار به ویژه در محدوده رستوران ها گونه ای دیگر است.
در اندونزی یک شب و یک روز به عنوان شب نزول قرآن شناخته می شود و مسلمانان آن را بسیار محترم می شمارند. به همین مناسبت مراسم عبادت در همه مساجد و حتی در قصر ریاست جمهوری و دیگر مراکز سیاسی و قدرت برگزار می شود.
مردم اندونزی یک ماه رمضان را با ذکر و راز و نیاز با خدا و در خلوت خود طی می کنند تا عید فطر به عنوان بزرگترین و با شکوه ترین عید این کشور جنوب شرق آسیا فرا می رسد و صفوف به هم پیوسته نماز را با انواع رنگ ها و فرهنگ ها و سنت ها تشکیل دهند و شکر خدا را بجا آورند.

عید فطر در میان مردم اندونزی با نام ‘لِباران‘ شناخته می شود و صدای بدوگ این بار نوای رسیدن پایان یک ماه از ماه های رحمت خداوند و فرارسیدن عید زیبای فطر را بشارت می دهد.
نماز عید فطر با صفوف به هم پیوسته و طولانی زنان و مردانی که لباس های سنتی و زیبای خود را بر تن دارند در صبح روز عید برگزار می شود.
اندونزیایی ها در این روز لباس نو می پوشند و برای اجرای سنت ‘موهون معاف‘ به معنای طلب بخشش به دیدار خانواده و دوستان می روند و از یکدیگر حلالیت می طلبند. عید فطر هم در اندونزی برای کودکان شادی بیشتری به ارمغان می آورد و سنت عیدی دادن به کودکان باعث می شود تا شور و شوق آنها در پایان ماه رحمت و برکت مضاعف شود. در این میان تنقلات و شیرین های رنگارنگ کام آن ها را شیرین تر می کند، در حالی که کام تمام روزه داران برای یک دوره ۱۱ ماهه دیگر شیرین است.

منبع : ایرنا

تابش...